Wat valt er nog te zeggen…

Nog een maandje, nog 3 vergaderingen in de raadszaal en dan gaat het politieke boek echt dicht. Natuurlijk bezoek ik de overige bijeenkomsten niet meer, want meestal gaat dat over zaken die in de volgende raadsperiode pas effect hebben. Maar, het is ook uit zelfbescherming, want niet zelden gaan mijn haren op dat soort avonden recht overeind staan. Het kijk mij eens geweldig zijn is veel politici niet vreemd en toegegeven ook ik vond het fijn in de belangstelling te staan, maar niet vanuit ijdelheid, maar omdat het de goede zaak hielp. Omdat ik hiermee ons, en later mijn verhaal kon vertellen. Die lonkende luwte die aan het einde van de politieke tunnel te zien is, komt snel dichterbij en dat is geen moment te vroeg.

Maar ik zit er nog en ben nog steeds de Tino waar zovelen vertrouwen in hebben gehad, waar ondanks alle strubbelingen heel veel van mijn achterban mij trouw is gebleven en daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Daar zet ik me nog dagelijks voor in, met nog steeds dezelfde drive, dezelfde energie en nog steeds met als doel Baarn een klein stukje beter te maken. Dat hou ik vol vanwege juist die steun, zeker niet vanuit het college of de overige raadsleden, want vrienden krijg je niet in de politiek.
Daar doe je elke dag je stinkende best voor, daar lees je de stukken voor en daar geef je je mening voor, ook als je dan even niet aardig gevonden wordt. Als je dat niet van je af kan laten glijden, of er zelfs voor kiest om 4 jaar lang niet heel veel te doen, het laat bij “wij vinden het een goed voorstel” dan ben je misschien wel aardig voor de meeste, maar voeg je niet veel toe in de raad. Het andere is ook waar, als je continue tegen schenen schopt, maar niet behept ben met enig kennis, dan doe je er zelfs niet meer toe, of slechts al ja-knikker of erger applausmachine. Ik daag u uit, check eens de inbreng van verschillende partijen, het zal verbazen.

Hoewel inderdaad veel randzaken zeker meespelen, moet je nog steeds aan het werk om iets voor elkaar te krijgen. Het gaat niet vanzelf zal ik maar zeggen.
Zo ook deze maand, waar niet eens zo’n grote agenda op de rol stond, goed te doen met 1 belangrijk beleidsstuk, Vitaal Baarn 2.0. Waarin ik las dat er een groot beroep wordt gedaan op mantelzorgers, tijdens de voorbereiding heb ik diverse mensen gesproken over dit gegeven, kreeg ik spontaan van een vriendin een soort hartenkreet en die raakte me. Daags daarna moest ik dit onderwerp benoemen in de raad en dat ging niet zonder emotie, zo ik ook in de raadszaal aangaf, niet gespeeld, niet geacteerd, maar oprecht en puur en eigenlijk baalde ik, want hou het nou eens “zakelijk”. Gelukkig niet, zeg ik nu achteraf, jouw standpunt verdedigen met misschien wel passie, zegt hoe je er in staat, maar ook dat het menens is. Juist daardoor, of misschien mede daardoor haalde ik maar liefst drie moties aangaande mantelzorg en wonen voor ouderen unaniem binnen. Terwijl het eigenlijk onderwerpen zijn die vooral passen bij andere partijen. Maar die gaven echter even niet thuis. Gelukkig steunde ze wel de moties.

Tot de laatste dag (wanneer die is, zien we wel) zal ik me blijven inzetten voor een beetje beter Baarn. Zal ik mijn stinkende best doen, maar me zeker ook niet zomaar ergens bij neerleggen, laat staan dingen slikken voor zoete koek. Maar, zal ik me ook wat milder tonen en voortaan vragen als er weer eens een bizar plan op tafel komt, zoals bijvoorbeeld een restauratie van een vijver voor 6! Miljoen euro, of het goed gaat met het college, of ze wel voldoende slaap hebben gehad. Daarna zal ik doen wat ik moet doen, want daarvoor ben ik gekozen, dan zal ik die kritische vraag stellen, ook als men me daarna wat minder aardig vind.

Er is nog een hoop te zeggen!

Tino