Wintertuin

Deze maand hebben we het op de valreep nog over de Wintertuin en de plannen die daar mee zijn. Helaas vindt veel van het overleg achter gesloten deuren plaats. Soms is dat logisch omdat je als ondernemer niet wil dat jouw plannen op straat liggen, maar in dit geval zit het ook de “verantwoording” naar de inwoners toe in de weg. Voorop gesteld, is dit een constructie waar een stichting commercieel huurt van de gemeente. Niet meer en niet minder, er gaat dus geen gemeenschapsgeld in. Dus de suggestie om de boeken elk jaar te controleren, of zelfs een speciale raadscommissie in te stellen om straks een vinger aan de pols te houden, gaat veel te ver. We controleren tenslotte andere commericele huurders van gemeentelijk vastgoed ook niet.

Afgelopen woensdag werd dit onderwerp behandeld in de oordeelsvormende raad.
Ik zei er het volgende over:

“Vooropgesteld, zo ook vorige week aangegeven is dit misschien wel het beste exploitatie idee wat ik heb gezien voor de Wintertuin. Tijdens de informatieraad bleef dit dossier steken in algemeenheden. Door de vertrouwelijkheid kreeg de raad — en vooral de inwoners geen werkelijk inzicht in wat hier op het spel staat.
Dat werd zelfs publiek benoemd: dit dossier kreeg niet de aandacht die het verdient.

Ik ben principieel geen voorstander van besloten vergaderingen en was daar daarom niet bij. Maar feit blijft dat wezenlijke onderdelen van dit besluit buiten het publieke debat zijn besproken. Dat schuurt, zeker bij een besluit over een gemeentelijk monument met langdurige gevolgen. In dit dossier hoort maximale transparantie de norm te zijn. De buurt is actief meegenomen, maar een groot deel van Baarn staat nog steeds aan de zijlijn. En dat is moeilijk uit te leggen, want de Wintertuin is niet van een kleine kring die is van alle inwoners van Baarn.

Door de vertrouwelijkheid wordt het stellen van echte vragen lastig. En misschien nog belangrijker: we kunnen de antwoorden die we krijgen niet eerlijk uitleggen aan onze inwoners. Dat is een probleem. Want inwoners kijken terecht kritisch naar dit dossier. Het heeft de gemeenschap al veel geld gekost. En als wij niet open kunnen zijn over risico’s en afwegingen, hoe nemen we dan hun zorgen weg dat het niet nóg meer gaat kosten?

Vertrouwen vraagt openheid. En laten we eerlijk zijn: “gaat u maar rustig slapen” werkt niet meer. Inwoners nemen daar geen genoegen meer mee. Zij verwachten dat wij zichtbaar, controleerbaar en transparant besluiten nemen juist bij een dossier van deze omvang.

Daarom ben ik er nog niet uit”