De laatste…

Dat was het dan, ruim 12 jaar Baarnse politiek, geen 12,5 jaar anders was het nog een koperen jubileum geweest. Ook al voelde het soms als huwelijk, dat was het natuurlijk niet.

Bij afscheid hoort bedanken, maar jullie kennen mij, iets doen omdat het hoort zit niet in mijn systeem, nu niet en nooit niet. Maar, als het rechtstreeks vanuit mijn hart komt, dan is het geen moeten, dan is het gemeend.
Deze hele politieke reis had ik nooit kunnen maken zonder twee mensen, waarvan Edwin Kouwenberg natuurlijk de grote initiator is om mij in de politiek te halen, maar daar stopte het niet, daar begon het pas. In het begin veel samen op pad, samen dingen bedenken, hij de creatieve, ik soms de rem voor wat betreft wat je wel of niet kon maken. Edwin eigenlijk altijd op de achtergrond aanwezig, altijd bereid tot sparren, altijd zijn mening geven, altijd uiteindelijk samen weer schikken over de koers, het dossier, het vraagstuk. Natuurlijk is er ook een korte periode geweest, waar het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend was, maar zoals in elk huwelijk heb je up and downs. Niks menselijks is ons vreemd. Tot het laatste moment was Edwin er, ook gisteren in de raadszaal en dat was niet vanzelfsprekend. Hij verdient daarom alle lof en geen roddel en achterklap wat anderen wel nodig lijken te vinden, het is maar hoe je jezelf als mens wil presenteren.
Daarom uit de grond van mijn hart, Edwin BEDANKT!

Tja, en dan natuurlijk mijn lieve Annemarie, zonder haar had ik nooit kunnen doen, wat ik heb gedaan, had ik nooit zoveel uren er in kunnen steken als dat ik gedaan heb. Altijd steun, maar soms ook kritiek, “doe nou eens rustig” of “maak je niet zo druk” waren niet zelden gevleugelde uitspraken die mij verder hielpen. Maar, ook het vermogen om mij weer met beide benen op de grond te zetten, als ik dreigde te gaan zweven, omdat ik mezelf zo geweldig vond. Zonder de nooit aflatende steun, was ik nergens geweest en dat geldt niet alleen voor de politiek overigens.

Dit was het dan! Een moment om terug te kijken, maar niet te lang, want daar heeft niemand wat aan. Natuurlijk wordt de vraag gesteld, wat blijft je het meeste bij? Dan zou het voor de hand liggen om bijvoorbeeld Paleis Soestdijk te noemen, of het langlopende dossier De Speeldoos, of andere grote onderwerpen, die ik met veel plezier heb gedaan en ik als ik het overnieuw zou mogen doen weer precies hetzelfde zou doen. Want, de lijn is altijd consistent geweest, nooit draaien, niet voor de bühne de schijn ophouden.
Maar, de grote dossiers vergen veel tijd, maar daar zit niet de voldoening, die zit bij jullie! De mensen, de inwoners, de bedrijven, de verenigingen, de vrijwilligers, de stichtingen, of simpel gezegd bij alles wat Baarn zo mooi maakt. Het moment dat ik iemand kon helpen of de juiste richting kon wijzen, maakte mij het gelukkigst. Daar heb ik het voor gedaan.

Daarom een welgemeend Dank Je Wel aan jullie, want zonder jullie vertrouwen in mij als politicus, maar ook als mens was het niet gelukt.

Ajuus,

Tino