Je drukt kleine boeren de vernieling in – ook in Baarn

Naar aanleiding van artikel in De Gooi- en Eemlander van dinsdag 27 januari 2026

In Eemland, en nadrukkelijk ook in Baarn, worden kleine boeren steeds verder klemgezet door provinciaal beleid. Onder het Utrechts Programma Landelijk Gebied (UPLG) stapelt de provincie Utrecht doelen op elkaar zonder duidelijk eindbeeld en zonder realistisch tempo. Het gevolg: boeren raken hun toekomst kwijt.

Stikstof omlaag, CO₂-reductie, waterpeil omhoog, meer natuur, meer recreatie, woningbouw, infrastructuur door het landelijk gebied. Elk doel afzonderlijk klinkt logisch. Alles tegelijk is dat niet. Zeker niet voor de extensieve, kleinschalige familiebedrijven die juist kenmerkend zijn voor Eemland en Baarn.

Juist deze boeren doen al wat de samenleving zegt te willen: koeien in de wei, aandacht voor bodem en landschap, lage milieudruk, zorg voor weidevogels. Maar zij hebben geen financiële buffers om telkens opnieuw te investeren wanneer de regels weer veranderen. En toch zijn het precies deze bedrijven die het hardst geraakt worden.

In Baarn komt daar nog iets bij: bestuurlijke druk van meerdere kanten. Provincie, waterschap en gemeente trekken elk hun eigen lijn, terwijl boeren ondertussen moeten blijven draaien. Waterpeilverhoging maakt grond natter en minder bruikbaar. Weidegang komt onder druk te staan. Mest uitrijden wordt lastiger. Vergunningen blijven onzeker. En als de doelen niet gehaald worden, ligt de verantwoordelijkheid ineens volledig bij de boer.

De provincie zegt perspectief te bieden, maar boeren ervaren vooral dwang. Zonder duidelijke keuzes. Zonder rechtszekerheid. Zonder erkenning voor wat hier al goed gaat. Op sommige plekken dreigt veehouderij onmogelijk te worden. Wie onderhoudt het landschap dan? De gemeente? De provincie? Tegen welke kosten?

Aan Baarn

Baarn staat voor een keuze. Blijven we toekijken terwijl kleine boeren verdwijnen, of nemen we verantwoordelijkheid voor ons landschap? Wie zegt te houden van Eemland, van open polders en weidevogels, kan niet wegkijken terwijl juist de boeren die dit mogelijk maken worden weggedrukt.

Het is tijd dat Baarn zich uitspreekt richting provincie Utrecht. Voor realistisch beleid. Voor rechtszekerheid. Voor boeren die hier willen blijven werken en zorgen voor het land.

Want zonder boeren is Eemland geen landschap, maar een beleidsfout.