Baarn Vitaal 2.0

Baarn Vitaal 2.0 – wonen, mantelzorg en realisme

Vorige week gaf de wethouder in de informerende raad zelf aan dat de vragen en opmerkingen die ik stelde de kern raakten. Dat waardeer ik. Juist daarom wil ik daar vandaag op doorpakken.

Baarn Vitaal leunt sterk op zelfredzaamheid, samenkracht en mantelzorg. Maar die uitgangspunten zijn niet vrijblijvend. Ze staan of vallen met de randvoorwaarden die wij als gemeente organiseren.

Met name wonen – en dan vooral passende en betaalbare huisvesting, geclusterde woonvormen voor ouderen en de nabijheid van mantelzorgers – is geen bijzaak, maar een cruciale schakel in het beheersbaar houden van zorgkosten en mantelzorgdruk.

Als we die randvoorwaarden niet serieus nemen, verschuiven we de problematiek onvermijdelijk naar de Wmo, de jeugdhulp en aanvullende voorzieningen. Dat is niet alleen sociaal onwenselijk, maar ook bestuurlijk en financieel onverstandig.

Wonen als zorginstrument

Wonen wordt nu nog te vaak gezien als een ruimtelijke opgave. Maar binnen Baarn Vitaal is wonen in feite een zorginstrument. Zonder passende huisvesting voor ouderen en mantelzorgers wordt zelfredzaamheid een papieren werkelijkheid.

Geclusterd wonen is geen stap terug

“Langer zelfstandig wonen” is geen doel op zich. Geclusterde woonvormen – wat we vroeger bejaardenhuizen noemden – kunnen zorg efficiënter maken, mantelzorg ontlasten en de kwaliteit van leven verbeteren. De vraag is niet óf dit wenselijk is, maar waar en voor wie. Denk bijvoorbeeld aan de vraag vanuit Santvoorde en initiatieven zoals Woongroep Ouderen Baarn, die langzaam lijken te vervagen.

Mantelzorg vraagt meer dan vertrouwen

Mantelzorg is geen onuitputtelijke bron. Zonder ondersteuning, bereikbaarheid en nabijheid raakt mantelzorg overbelast — en valt weg. Dan volgt automatisch een groter beroep op professionele zorg.

Gisteren plaatste ik hierover een kort bericht op mijn Facebookpagina. Binnen enkele minuten kreeg ik een reactie van een vriendin:

“Ik loop al zolang tegen de zogenaamde regels aan.”

Even later: “Ik ben inmiddels weer over een grens gegaan. Even een stapje terug.”

Dat is geen incident. Dat is de realiteit van veel mantelzorgers.

De erkenning van de wethouder dat deze vragen de kern raken, schept ook een verantwoordelijkheid. Vandaag moeten we bepalen of we wonen, geclusterd wonen en mantelzorg daadwerkelijk als één samenhangend beleidsvraagstuk gaan behandelen — of dat we blijven hopen dat het netwerk het wel oplost.

Ik kies nadrukkelijk voor het eerste.